... اجتناب و احتراز و خشونت سبب اشمئزازقلوب و نفوس گردد و محب ّ ت و ملاطفت و مدارا و ملائمت سبب اقبال نفوس و توجّه قلوب شود . اگر شخصی از مؤمنين موحّدين در حين ملاقات با نفسی از ملل ا جنبيّه اظهار احتراز نمايد و کلمۀ موحشۀ عدم تجويز معاشرت و فقدان طهارت را بر زبان راند آن شخص اجنبی از اين کلمه چنان محزون و مکد ّ ر گردد که اگر شقّ القمر نيز بيند اقبال به حق ّ ننمايد و ثمرۀ اجتناب اين باشد که اگر در قلب آن شخص توج ّ ه قليلی الی اللّه بوده از آن نيز پشيمان گشته بکل ّ ی از شاطی بحر ايمان به باديۀ غفلت و بطلان فرار نمايد و چون به ممالک و وطن خود رسد در جميع روزنامه ها درج نمايد که فلان ملّت در شرائط انسانيّت به منتهی درجۀ قصورند . اگر قدری تفکّر در آيات و بيّنات قرآنيّه و روايات مأثوره از نجوم سماء احديّت نمائيم معلوم و مبرهن گردد که اگر نفسی به صفات ايمانيّه متّصف و به اخلاق روحانيّه متخلّق باشد مظهر رحمت منبسطۀ الهيّه است برای کل ّ ممکنات و مشرق الطاف رحمانيّه است به جهت کل ّ موجودات چه که صفات مقد ّ سۀ اهل ايمان عدل و انصاف و بردباری و مرحمت و مکرمت و حقوق پروری و صداقت و امانت و وفاداری و محب ّ ت و ملاطفت و غيرت و حميّت و انسانيّت است . . . .

[ رساله مدنیه – صص 65_ 63 ] از آثار حضرت عبدالبهاء

بازنویسی :

...خشونت باعث ناراحتی افراد می شود و محبت ،باعث اقبال مردم و یک رنگی آنان می گردد.اگر فردی از مؤمنین، هنگام ملاقات فردی از کشور های دیگر(خارجی) از او دوری کند و با وی معاشرت نکند و او را با عدم صمیمیت و محبت نسبت به او بیازارد؛ فردخارجی آنچنان از آن مؤمنین دلگیر می شود که حتی اگر معجزه ای از دیانت بهایی هم ببیند به این دیانت اقبال نخواهد کرد. نتیجه این رفتار غیر صمیمی این خواهد بود که اگر در قلب آن خارجی توجهی نیز به دیانت بهایی بوده ، با رفتار اشتباه آن مؤمن از بین رفته و از این دیانت روی بر می گرداند. هنگامی که به کشور خود بازگردد، در رسانه ها اینچنین می گوید که بهائیان مهربان نیستند و با افراد بیگانه رفتاری نامهربان دارند.اگر در آیات بیشتر تفکر کنید ، خواهید فهمید که اگر شخصی ایمان داشته باشد و خوش اخلاق نیز باشد، باعث ظهور رحمت الهی برای همه عالم است. زیرا از جمله صفات مؤمنین عدالت ، انصاف، صبر، بخشندگی، صداقتريال امانت، وفاداری و انسانیت است...

برای مشاهده مقاله به لینک زیر مراجعه فرمایید :

آزادی در قفس

    او بسیار مهربان، صبور ، فداکار و با احساس بود. به تاریخ علاقه زیادی داشت و تنها هدفش در زندگی گرم نگاه داشتن کانون خانواده اش بود. همسر وی پیرو دیانت بهایی بود و حسین هیچ دخالتی در تربیت دخترانش نداشت .عاشق شعر بود و همیشه از من  که دختر کوچکش هستم خواهش می کرد که برایش اشعار مهدی سهیلی را بخوانم. به خصوص شعر «دختر زشت» را بسیار دوست می داشت. پدری بسیار مهربان بود و هیچ هنگام صدای بلندش را کسی نشنید. او نمونه یک انسان کامل بود. هنوز به خاطر دارم مردمی را که از کوچک و بزرگ در فراقش اشک می ریختند. به جرأت می توانم بگویم که او یک فرشته بود.

   من به سفر علاقه زیادی داشته و دارم.به همین دلیل تمام تلاش خود را به کار می گیرم که بتوانم به مسافرت،هر چند کوتاه نیز بروم.امسال نیز با اصرار بسیار خواهر خود را راضی نمودم تا به منزل یکی از دوستان در شمال کشور برویم.چون ما تنها هستیم سفر؛برایمان بسیار مشکل و اندکی ترسناک است.ولی با پرس و جو از همان دوست،برنامه ای برای مسافرت تدارک دیدیم.ساعت 10 صبح یکی از روزهای آغازین بهار به سمت محل نگه داری اتوبس های بین شهری در اتوبان کرج راه افتادیم.از شانس بسیار خوبمان به محض رسیدن به آن محل توانستیم اتوبوسی را که به سمت رضوانشهر می رفت، بشویم. در ابتدای مسیر بسیار اضطراب داشتیم زیرا تجربه سفر با اتوبوس آن هم مسیری طولانی را نداشتیم.داخل اتوبوس جوی بسیار صمیمی داشت و طبق روال عادی همه اتوبوس های بین شهری تلویزیون کوچک اتوبوس مشغول نمایش فیلم بود.در ابتدای راه مسیر بسیار جالب بود ولی متأسفانه هنگام عبور از جاده رشت تنها دشت و زمین های بی آب و علف، شکل دهنده  مناظر اطرافمان را بودند.همسفر های ما اکثراً بومیان شمالی بودند و بسیار مهربان. در بین راه،کنار یک رستوران توقفی کوتاه داشتیم. هر چه از سفر بیشتر می گذشت رطوبت هوا بیشتر می شد. و سرانجام در ساعت 9 شب به مقصد رسیدیم.با اینکه سفر باعث خستگی بود و هوا نیز تاریک بود؛ نمی توانستیم از زیبایی طبیعت صحبت نکنیم. اولین باری بود که شمال را بدون دریا می دیدم و زیبا. ما به دهی رفتیم که نامش را خوب به خاطر نمی آورم. صبح به محض بیدار شدن از منزل خارج شدیم و من با تعجب گاوی را در کوره راهی که به زمین های اطراف ده میرفت، دیدم.طبیعت بسیار زیبا بود، باران نمی آمد و تنها سر سبزی بود. در قسمتی از ده خانه ای کاهگلی وجود داشت.خانه ها با فاصله های زیاد از هم و حیاطی هایی سرسبز بودند. در اکثر حیاط ها قسمتی از زمین از بقیه قسمت ها جدا شده بود که در آن صیفی جات می کاشتند.برای جلوگیری از هجوم مرغان این قطعه ا زمین را، با توری ریز پوشانده بودند.خانه ها سقف شیروانی داداشتند که هیچ راهی به آن نبود، و در های منازل همیشه باز بودند. دور تا دور حیاط را حصار هایی فراگرفته بود که برای جلوگیری از ورود گاوها، شب ها همیشه چوب هایی را به راه ورودی اضافه می کردند. طرز لباس پوشیدن اهالی بسیار جالب بود: خانم ها دامنی بلند با پیراهنی بلند که روی آن جلیقه ای می پوشیدند و این جلیقه گاهی پر زرق و برق می شد، با روسری های نخی که به عنوان هد نیز با دو رنگ متضاد استفاده می کردند. در آقایان پوشش خاصی را مشاهده نکردم، اکثرا شلوار و پیراهن معمولی بود. زبانشان نیز بسیار زیبا بود و لهجه قشنگی داشتند.ما 2 روز در آن ده ماندیم و بعد به کرج بازگشتیم. اولین باری بود که شمال رفتم و دریا را ندیدم، ولی زیبایی طبیعت بکر آن ده از هزاران دریا دل انگیز تر بود.برای بازگشت کمی به مشکل بر خوردیم، زیرا اتوبوس های عبوری را پیدا نکردیم. مجبور شدیم که به رشت برویم از ترمینال آنجا سوار اتوبوس شده و به منزل بازگشتیم.

   این سفر درسهای زیادی به من داد. یاد گرفتم که سادگی افراد روستایی را در رفتار خود، داخل کنم و مثل آنان با محبت باشم. و همچینین علاقه را تنها به یک مکان نداشته باشم و جاهای دیگر را نیز ببینم.حتی بوی طویله را تحمل کنم. این سفر زندگی مرا تغییر داد و دید مرا نسبت به دنیا عوض کرد.

   ایران یکی از کشورهای نسبتاً بزرگ جهان است و در شرق خاور میانه قرار دارد. این کشور دارای تمدنی بسیار غنی است .اولین منشور حقوق بشر جهان در دوره امپراتوری هخامنشی در ایران نوشته شده است. ولی افسوس که این منشور متعلق به هزاران سال پیش است و پس از آن هیچ نشانه ای از عدالت و حقوق انسانی در این کشور دیده نمی شود. هزاران ایرانی در دوره حکومت ساسانی به دلیل اعتقاد به درستی صحبت های مزدک کشته شدند . اگر تاریخ را ، تاریخ حقیقی و نه تحریف شده را بنگریم شاهد هزاران بی عدالتی دیگر نیز هستیم. قتل ها و محرومیت های سیاسی در این بحث مورد نظر نیست تنها به کم ترین حقوق یک شهروند اشاره می شود: حقوق فردی و اجتماعی. حق داشتن شغل، حق تحصیل و حق تعامل با دیگر افراد جامعه. این ها کم ترین حقوقی است که یک انسان می تواند داشته باشد. ولی حال گروهی در ایران هستند که با محرومیت و ممنوعیت از این حقوق به ظاهر بی ارزش زندگی می کنند، تنها به دلیل اعتقاد به خدا. اگر جست و جو کنیم هزاران فرد را می توان یافت که خدا را نمی پرستند و جالب است که عدهای به دلیل اعتقاد به او از تحصیل، شغل دولتی و ... محرومند.عده ای حتی به دلیل این اعتقاد کشته شدند و این مسئله سن نمی شناسد. اگر در مدرسه ای دوستان کودکی 7 ساله به اعتقاد او پی ببرند، اورا نجس صدا می کنند! تنها به دلیل اعتقادش به پیامبری دیگر. و بزرگترین سئوال مطرح شده این است : چه شد آزادی؟چه شد منشور حقوق بشر ؟  هنگامی که یک کودک 9 ساله که هنوز نمی داند خدا چیست به دفتر مدیر مدرسه فرا خوانده می شود و با دیدگان اشکبار آنجا را ترک می کند کجاست آزادی؟ هنگاهی که دو فرد بسیار عامی و بی سواد همچون قرون وسطی به تفتیش عقاید یک نوجوان 12 ساله می پردازند؛ کجاست عدالت؟ مگر این ها انسان نیستند؟ مگر همه مخلوق یک خدا نیستند؟

   از نظر بنده، این مسائل از گذشته های دور وجود داشته است. از همان هنگام که ساسانیان دین را بهانه سیاست و یا بهتر بگویم دین و سیاست را ادغام کردند وجود دارد. در همان دوره است که مزدکیان قتل عام شدند و مانی کشته شد. آن ها ادعای پیامبری نداشتند ، عالم علوم اجتماعی بودند ولی به دلیل دگر اندیشی کشته شدند. در دوران اسلامی نیز در جریان حمله اعراب به ایران صرف نظر از پیشرفتهای فراوان علمی در ایران ، شاهد کشتار فراوانی هستیم. حتی امامان معصوم نیز به دلیل سود بردن هر چه بیشتر اشراف کشته شدند.

   در دوران جدید نیز شاهد ظهور دیانتی هستیم که تعالیمش همانند دیگر ادیان اتحاد و صلح است. ولی متأسفانه پیروان آن دیانت همواره با آزار و محرومیت در ایران زیسته اند. به ویژه پس از انقلاب اسلامی محرومیت های ایشان چند برابر شد، من جمله از داشتن شغل دولتی و یا تحصیلات عالیه محروم بوده و در چند سال اخیر اجازه شرکت در کنکور سراسری به آنان داده شده است.

   هنوز به این می اندیشم که مگر انها انسان نیستند ، پس چرا این گونه محرومیت می کشند و آزار می بینند؟ اینان به جرم دین دار بودن کشته می شوند و آزار می بینند.

   این مسئله ریشه در تعصب دارد ، حتی به صحبت های آنان نیز گوش داده نمی شود و تنها یک حرف تکرار می شود : او یک کافر است ! واقعاً کافر یعنی چه ؟ کسی که به خدا شرک می ورزد و او را یکتا نمی داند. آیا اعتقاد به پیامبری دیگر نیز کفر است ؟ بیشتر بیندیشیم.

معرفت نیست در این قوم خدایا سببی...

دیروز گذشت و امروز هم ... روزهای تکراریم را می گویم... روزهایی که هر یک خاطراتی دارند تکراری و یادآور شادی ها و غصه های تکراری .... و عشق های تکراری. ... و موضوعات تکراری .... و با زهم تکرار ... دیگر بس است !!!!